مرسی که هستی و

هستی را رنگ می بازی.

شب تولدم اومدم و نه انگار کسی اینجا هست رد پای مهرگان.......سبد هنوز نبض دارد.

به قول تیرگان امشب می خواهم به بهانه ی رب قرن اشغال زمین جشن بگیریم.

خیلی منتظرم امسال

انتظار ...

آیا صدای زنگ تلفن را خواهم شنید...!!!

ماهیار که رفته با آقایان خارجی حرف بزند شاید راهش بدهند خارج.

تیرگان هم که فوق می خواند و حسابی کلاسش رفته بالا.

من هم برای خودم می پرم.این دقیقاْ کاری است که انجام می دهم!یک جور بی تفاوتی خاص و بد.شاید هم بد نباشد مثل چرکی می ماند که پخش شده باشد و آدم بی حس و بی حال مرگ را انتظار بکشد.بد نیست مزه اش بهتر از انتظار کشیدن زندگی است.از من بشنو!

منتظر تولد یک سا لگیش در کلوت های شهداد هستیم 

سه نقطه ...

سید خالی من ، من از تو خا لی ترم

نه برای من

نه برای تو

نه برای آدم و حوا

عید وماهی قرمز و سیر و سمنو و میذارم و میریم شاید زاینده رود ماهی خوشکلی پیدا شه

مهرگان در جواب غیبت کبراش :دل خوش سیری چند

و من

تاپ با صفه کلید روی صفه هم چیزه جالبی نیست

      از کرمان آپدیت می کنیم که آپدیت کرده باشیم ! بوی و بهار و آسمان سرخ از غبار دو سه روز پیش دوباره دیوانه مان کرد ...هر سال دم بهار به اندک بهانه ای عاشق می شویم ... شاید یک تار موی آشفته ، شاید یک صدای لرزان ، شاید یک سایه کم رنگ که کنارمان راه می رود ... با عشقمان که دیگر دوست نداریم فریادش کنیم می خوابیم این روز ها را و بیدار می شویم و صبح مست مست خیره به آسمانیم که هنوز آبی است ، یک آبی وارفته ، خورشید که تنمان را با بی رحمی می سوزاند ، انگار نه انگار که ما عاشق شده ایم !!

عشقمان را گذاشته ایم کنار ماهی سفره هفت سین ، عشق مان هیچ وقت " سین "نداشته  ، ولی ما میخواهیم بگذاریمش وسط سفره ( کنار ماهی که آن هم "سین " ندارد )  و سیر نگاهش کنیم تا صدای توپ بلند شود .... فکر می کنیم آن وقت همه چیز خوب می شود ، آسمان آبی لاجوردی و خورشید گرم گرم !

عشقمان نشسته رو به رویمان چیزی نمی گوید ، حتی سرش را تکان نمی دهد ولی ما می دانیم که با ما موافق است . آخر او عشق ماست ....

پ.ن : انگار قصه فیلتر است ، نه ؟

 همچون درختکی در باد

آنجا کسی نبود

جز من و خیال و تنهایی

تنها

رقصیدم

پ.ن:دلم برایتان تنگ شده،نمی دونم یادتون هست یا نه ولی این موزیک متن وبلاگمون بود اون شب که ما کارونی خوردیم با لوبیا سبز اممممممم خوشمزه بود.دلم خواست اون شب ها را 

خیابان ها پر از سر عت گیر است و خطوط سفید ، ماشین های سفید و آبی که با صداهایی آمرانه ما را لای این خطوط می چپانند...

ما نمی خواهیم لای این خطوط حر کت کنیم ، ما می خواهیم با یک سر عت غیر مجاز برویم !

پس مرگ بر سرعت گیر ها......

   این ها رو  خودم به خودم گفتم وقتی دم غروب رفته بودم تو محله یه دوری بزنم . هم حال و هوام عوض بشه ،هم یه بسته بادوم زمینی مزمز ( از این آبی ها که کمتر چرب و چیلی اند ) با یه سن ایچ ۷ میوه گنده برای خودم بخرم و بر گردم تا با " ابن عربی " و بقیه عالیجنابان سر و کله بزنم.( یک کارت هم گرفتم یه سری به سبد بزنم  ،بعد از یک ماه ، اومدم و دیدم که نه ! خبری نیست . " نه کسی میاد نه کسی میره "  !! )

حالا چرا سر شب به خودم بد و بیراه گفتم مربوط می شه به تنها پاساژ سر خیابون ما که از ۵ تا طلا فروشی تشکیل شده و معمولا آقایون و خانم های "شرعا حلال به هم" بازو به بازوی هم ، پشت ویترین ها قدم می زنند . امشب من هم مثل یک وصله ناجور دماغم رو به شیشه ها می چسبوندم و حرف های عاشقانه و طلایی زوج ها رو گوش می دادم . بعد از یک ربع چرخ زدن بی ثمر و در حالی که هیچ چیزی چشمم رو نگرفته بود تا بعدا که پولدار شدم واسه خودم بخرم ، کیسه خرید هم کم کم توی دستم سنگین می شد و احساس کردم همه دارن به من چپ چپ نگاه میکنن ، زدم بیرون !

خب ! من تو سرزمین خوشبختی اون ها مثل یک وصله ناجور بودم، نه به خاطر اینکه مردی رو دنبال خودم نمی کشوندم(البته شرعی ! ) ، به خاطر این که حتی تو آرزوشم نبودم . این فکر ها رو کردم و با این حساب که با همه ی این آدم های معمولی ، پست و حقیر ، متفاوتم و فرق دارم  با اعتماد به نفس تمام از پاساژ زدم بیرون . توی سر بالایی تند خیابون باد اعتماد به نفسم یهو خالی شد ! به خودم گفتم ، لااقل اینا رسیدن به اون چیزی که می خواستن . تو چی اگه چند سال دیگه برگشتی که همین جور زندگی کنی؟ زندگی رو که می شناسی ، می دونی که  چه بازی ها سر آدم در میاره ؟ دنبال چی می گردی که به هر چیزی  می رسی با لگد می زنی زیرش ؟

.... بگذریم ! امتحان ۱۰ روز دیگه اس و من این دفعه واقعا شمارش معکوسم رو شروع کردم : ده......

یه نگرانی عجیب تو وجودمه ،هر چه بیشتر به تموم شدن درسم نزدیک می شم

بیشتر می ترسم

یه مر حله جدید از زندگی

تا اینجا که هیچی به انتخاب خودم نبوده

    فکر کنم حدود 23 یا 25 شهریور 80 بود ، که به تهران آمدم . دو ، سه شب قبل از حرکت با"ونوس " و خانواده رفتیم سینما .دلیل انتخاب فیلم شب های تهران را برای دیدن در آن شب هیچ وقت نفهمیدم !  با این که شام " پیتزا مکث " خیلی خوشمزه  و با خنده گذشت ولی ما دو تا بگی نگی ترسیدیم و با همین تصویر به تهران آمدیم و بعد تقریبا از همان روز های ورود راهمان از هم جدا شد ولی تقریبا سالی  یک بار( !  ) حتما همدیگر را می دیدیم !

    الان بعد از حدود پنج سال و نیم  وقتی به این شهر بی در و پیکر فکر می کنم ، می بینم که بیشتر از همه عاشق شب های تهرانم !  ( البته برای ما کرمونی ها که در شهرمان از نعمت شب محرومیم این پدیده خیلی جذاب تر است!)    بعد از اون عاشق یک کوچه باریکم ( کوچه موثق) که تا پنج سالگی ام را آنجا گذراندم و سه سال پیش در یک گشت و گذار ( بفهمی نفهمی عاشقانه ) که به طور خیلی اتفاقی به آن کوچه رسید ، دو باره کشفش کردم . در آن خانه یک هم بازی به اسم "علیرضا" داشتم که با اینکه همیشه دعوا می کردیم ، خیلی دوست دارم بدانم کجاست و چه کار می کند .  یک پله پایین تر که بیاییم ، عاشق تئاتر شهرم ! اگر خدای نکرده یکی از کلاس هایم پنجره ای رو به ساختمان تئاتر شهر داشت برای من کلاس تعطیل بود! ساعت های بین کلاس هایم را هم جلوی تئاتر شهر می گذراندم و محل تمام قرار مدارهایم هم همان جا بود...

    بگذریم....    

  پس فردا : رفع سوءتفاهم می کنیم ، قصه توی کامنت دونی از شب های کویر پرسیده بود و ستاره هاش ! اگه از این نگاه " شب برای شب " به شب نگاه کنیم باید بگم که شهر ما زیبا ترین آسمان را در شب داره البته باید یک جای تاریک و البته امن پیدا کنی تا بتونی به این زیبا یی ها خیره بشی ! ( همین جا همه ی علاقه مندان را دعوت می کنم یه سر به کرمون بزنن ) . ولی حرف من راجع به شب در شهر بود . خیا بون های تاریک و سیاه و بعضی اوقات خیس و ماشین هایی که با سرعت حرکت می کنند و آدم هایی که توی پیا ده رو ها زیر نور لامپ های رنگی قدم می زنند و چیزی می خورند و.....

خدا کند مامان اینها یکی از این عکس های در پیت مرا ندهند برای نشان دادن در تلویزیون.خیلی نگرانم.کاش یک کم ظاهرم مرتب تر بود.

آخ یادم رفت!می توانم یک شاهزادهء افسانه های پریان را هم بخواهم.هممم!کاش زودتر بیایند!

بهره جویی از انسانی دوست داشتنش بی احساس عشقی

او را  به خود وانهادن

و گفتن این که دیگر نمی شنا سمش

   به تماشایش بنشینم . " 

 برای من بم دیگر آنجا نیست در حیاط خانه است آنجا که درخت های نارنج مان ده-دوازده سال است که بی وقفه قد می کشند،درست از همان روز که یک دوست بمی ( که دیگر نیست ) ، دو نهال نحیف را در باغچه مان کاشت .  من ندیدم ولی پدر بعد ها گفت  آنشب که بم فرو ریخت ، درخت ها گریه کردند .

" سوال کنید که به شما داده خواهد شد ، بطلبید که خواهید یافت ،بکوبید که برای شما باز کرده خواهد شد .زیرا هر که سوال کند، یابد  و کسی که بطلبد ، در یافت کند و هر که بکوبد برای او گشاده خواهد شد . وکدام آدمی است از شما که پسرش نانی از او خواهد و سنگی بدو دهد ؟ یا اگر ماهی خواهد ماری بدو بخشد ؟ پس هر گاه شما که شریر هستید ، دادن بخشش های نیکو را به اولاد خود می دانید ، چقدر زیاده پدر شما که در آسمان است چیز های نیکو  را به آنانی که از او سوال می کنند خواهد بخشید ! "

(متی  ۷:۷- ۱۱ ) 

    همه این ها رو داشته باشین تا روزی که "وی وی " عزیز ناگهان خاموش بشه و دیگه روشن نشه ! و همون شب وقتی به ستاره ها نگاه می کنی ،  انگار که همه ستاره ها دارن گریه می کنن!

    خب ! حقیقتش دل هر دو تامون براش تنگ شد هم من ، هم امین ! هر شب به جای خالیش زل می زدیم ! حالمون درست حال دو تا آدمی بود که نفر سوم خانواده شون رو از دست داده باشن.....

پ.ن ۱: احساس می کنم حالم خیلی خوب نیست! شما چطور ؟

پ.ن ۲: الان ۲ ساعتی هست که وی وی دوباره به جمع ما برگشته ! من که نمی تونم ازش دل بکنم !