ماهیار که رفته با آقایان خارجی حرف بزند شاید راهش بدهند خارج.

تیرگان هم که فوق می خواند و حسابی کلاسش رفته بالا.

من هم برای خودم می پرم.این دقیقاْ کاری است که انجام می دهم!یک جور بی تفاوتی خاص و بد.شاید هم بد نباشد مثل چرکی می ماند که پخش شده باشد و آدم بی حس و بی حال مرگ را انتظار بکشد.بد نیست مزه اش بهتر از انتظار کشیدن زندگی است.از من بشنو!

خدا کند مامان اینها یکی از این عکس های در پیت مرا ندهند برای نشان دادن در تلویزیون.خیلی نگرانم.کاش یک کم ظاهرم مرتب تر بود.

آخ یادم رفت!می توانم یک شاهزادهء افسانه های پریان را هم بخواهم.هممم!کاش زودتر بیایند!

فایده ندارد.سه روز است سعی می کنم با این حرف ها خودم را به خود بیاورم .دخترک توی آینه تنها ابرو بالا می دهد و خمیازه می کشد.

ماهیار سر تکان می دهد.می داند من حرف مفت زیاد می زنم!

بادبادک باز را می خوانم.

این ابتدای ویرانیست.

آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد....

امشب زندگی بوی نرگس می داد و خاک باران خورده.رنگ دریایی بود زرد و سرخ و قهوه ای که موج می زد در هوا.امشب زندگی درست شکل زندگی بود و من تازه فهمیدم چقدر جوان و آزادم.

من سهمم را واگذار نکردم.شاید مدتی رها کرده باشم.همین.

اما فکر می کنم بزرگترین مشکلشان اجتماعی بودنشان باشد.

بیست و هفت سال دیگر با خیال راحت به روزهای آینده فکر می کنم و انتظار هیچ چیزی را نمی کشم.یک نفس راحت.

انگار کن سر ظهر وسط مرداد خسته و هلاک از سر کار  برگردی خانه٬ولو شوی روی کاناپه جلوی کولر    (    -آبی.که حتماْ بوی خاک بدهد)و یک نفس عمیق بکشی.

بیست و هفت سال مانده تا من بتوانم برای هر روزم برنامه بریزم بدون ترس.

کسی مرا درک نمی کند چون بچهء نامشروعی به دنیا نیاورده ام فاحشه نشده ام یا هم جنس باز.کسی درباره ام نخواهد نوشت.مرگ من به سادگی ترکیدن یک حباب صابون خواهد بود.

دلم می خواهد از دختر بچه ای بنویسم که در محوطه دوچرخه سواری می کرد:خان عمو!من از این پسرا می ترسم به من می خندن.میشه با من بیاید برم آب بخورم؟

و من خان عمویی ندارم که در جامعه مرا حفاظت کند.هیچ چیزی مرا حفظ نمی کند.هیچ کجا امن نیست و مطمئن باشید دندان های کسی را که بگوید این طور ها هم که تو می گویی نیست توی دهانش میریزم.مرد می خواهم همچین زری بزند.

خسته ام از نقاب زدن.از آفتاب تند تحقیر به سایهء حمایت بی معنای مردی پناه بردن.یا شاید من تنها سایهء مردی هستم.من از بی چهره ماندن بدم می آید و از دنیای تیره و از بر خاک ماندن.

آخ که چقدر دلم می خواهد حرف بزنم.افسوس که تلخی آنچه بر من می گذرد به حدی است که توان نوشتن را هم گرفته است. 

امروز همه هی به ما گفتند مسابقه است و ما چون خیلی روشن فکر هستیم گفتیم به....!(اینجا حرف بدی زدیم که برای یک دختر هیچ خوبیت ندارد!)بعد هم کتاب دست گرفتیم و هی خواندیم.اما متاسفانه اول نیمهء دوم کتاب چهارصد و خورده ای مان هم تمام شد.برای همین عَرَقِ ملی مان خیلی "چیز" شد و ما رفتیم پای تلویزیون و هی دعا کردیم ببازیم.البته بابامان هم دعا کرد.ما دعا کردیم چون اگر می بردیم همه می رفتند بیرون بوق می زدند ما توی خانه بودیم و هیچ فاز نمی داد.(مادرمان می گوید دانشجوی این مملکت بخصوص دختر این شکلی حرف نمی زند.اما نمی داند که در دانشگاه همین ها را یاد می دهند.خیالش رسیده با این ترمی دویست تومن به ما اشعار پوشکین یا یک همچین کسی را یاد می دهند.این مامان ما هم توقع هایی دارد)بابامان هم دعا می کرد چون بعدش مجبور می شد ما را تا سر کوچه ببرد.

ما درست نفهمیدیم چی شد.چون تمام مدت با بابامان دعوا می کردیم.سر اینکه الان در آمریکا مردم دارند چه کار می کنند.مامانمان هم هی می خندید!و بعد هی گل خوردیم حالا یا برای دعاهای ما و بابامان بود یا برای مامانمان که یادش رفته بود دعا کند.به هر حال ما الان با خیال راحت می خوابیم.بخصوص که دیدم این همسایه طبقه بالائیمان ....ش سوخت و ماشینش را زد تو.

البته همچنان عَرَقِ ملی مان را حفظ می کنیم و حمام نمی رویم برای مسابقهء بعد!

به خودم لطف دارم؟آره خوب!اگه شما هم شب پنج ساعت یک سره آنلاین می بودید چون یکی هست که نه شما به او پی ام می دید نه او به شما مطمئناْ به خریت خودتان ایمان میاوردید!

بگذریم دارم چرند میگویم.البته خیلی دوست دارم حرف هایی بزنم که ارزش خواندن داشته باشد اما می دانم فایده ای ندارد.چون اگر بخواهم در مورد حقوق زن بنویسم ملت می خندند که:دختره هیچی حالیش نیستا زر هم می زنه.خوب راست می گویند ملت.من از حقوق زن جز اینکه اجازه ندارم با کسی بیرون بروم یا لباس یقه باز بپوشم چی می دانم؟

اگه بخواهم در مورد آفرینش بنویسم باز هم ملت همان حرف را می زنند و متاسفانه باز هم درست میگویند!چون اعتقاد کفرامیز من کاملاْ شخصی است و در قوطی هیچ عطاری پیدا نمیشود.

فکرش را که می کنم می بینم هیچی ندارم که در موردش حرف بزنم.گاهی چرند می نویسم و تمام دخترانی که سال تا سال یک کتاب هم نمی خوانند به اتفاق می گویند:قلمت حرف نداره"

 که از صد تا فحش برای آدم بدتر است!

چطوراست در مورد کتاب بنویسم؟در مورد "زندگی پنهانی زنبور ها".شاید همین لغت "پنهانی" بود که وسوسه ام کرد.یا شاید اعتماد مرد غرفه دار یا شاید خیلی ساده همه آدم ها ذاتاْ دزد و فاسد و قاتل و خائن هستند؟!

لاشه ات را از زندگی ام جمع کن.