قرار به نوشتن بود ، هر کس به شیوه ی خودش . حالا اگر در میان راه سبدمان آن قدر پر بار نبود که می خواستیم خیلی اهمیتی نداشت (حداقل برای من ) تازه می شد شبیه بقیه وقایع زندگی !  ولی اتفاقی پیش آمد و در دل من چیزی جوشید که دیگر "سبد خالی" بکارتش را برایم از دست داد و احساس کردم اینجا هم  روی لبه تیغ راه می رویم ! احتیاط شرط اصلی زندگی ماست به آن عادت می کنیم و نبودش مثل یک لامپ نئون در یک سرسرای تاریک برایمان جذاب است و کنجکاوی بر انگیز !! این است که ما هم خود به خود دوست نداریم که چراغ دل مان را روشن کنیم . زندگی ما برای به حاشیه رفتن ساخته شده  ، رویا برای بازگو نکردن  و  عشق برای نهان کردن در پستو ..... و واقعا چقدر جالب است !!